Καρκίνος του Ήπατος

  1. Πώς γίνεται η διάγνωση; 
  2. . Από τις εξετάσεις αίματος, οι πιο απαραίτητες είναι οι λειτουργικές δοκιμασίες ήπατος (δείχνουν πόσο καλά λειτουργεί το ήπαρ), οι δείκτες ηπατίτιδας (αποκαλύπτουν εάν ο ασθενής πάσχει ή έχει περάσει κατά το παρελθόν και είναι φορέας ηπατίτιδας Β ή C) και οι καρκινικοί δείκτες που συχνά είναι ενδεικτικοί της παρουσίας καρκίνου του ήπατος. Από τους τελευταίους, ο πιο σημαντικός είναι ο προσδιορισμός της α-εμβρυϊκής σφαιρίνης (AFP), η οποία είναι σημαντικά αυξημένη στο 50-70% των περιπτώσεων πρωτοπαθούς καρκίνου του ήπατος. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο δείκτης αυτός μπορεί να είναι σχετικά αυξημένος και σε άλλες μορφές καρκίνου, όπως στον καρκίνο των όρχεων, του παγκρέατος, του στομάχου κ.λπ. Από τις απεικονιστικές εξετάσεις (που φωτογραφίζουν το ήπαρ), οι πιο χρήσιμες για τη διάγνωση είναι η υπερηχοτομογραφία, η αξονική τομογραφία, η μαγνητική τομογραφία, η αγγειογραφία και το σπινθηρογράφημα του ήπατος. Καθεμία από αυτές μπορεί να αποκαλύψει μη φυσιολογικές περιοχές στο ήπαρ που είναι ενδεικτικές της παρουσίας όγκου. Η επικύρωση της παρουσίας καρκίνου, όμως, πραγματοποιείται μόνο με τη βιοψία ήπατος που μπορεί να γίνει με τη λήψη μικρού τμήματος του όγκου, είτε κατά την εγχείρηση ή με ειδική βελόνα (χωρίς εγχείρηση) ή ακόμη λαπαροσκοπικά, όταν ο όγκος βρίσκεται στην επιφάνεια του ήπατος. Το δείγμα αυτό από τον όγκο εξετάζεται στο μικροσκόπιο για την παρουσία καρκινικών κυττάρων.
  3. Ποιες είναι οι θεραπευτικές δυνατότητες;
  4. Η θεραπευτική τακτική εξαρτάται από το στάδιο της νόσου (δηλαδή την έκτασή της), τη βιολογική ηλικία (όχι την πραγματική αλλά την ποιότητα της υγείας για τη δεδομένη ηλικία), την κατάσταση του ήπατος (πόσο καλά λειτουργεί ChildPuchclassification) και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Ο γιατρός, ο οποίος πρέπει να είναι εξειδικευμένος στο συγκεκριμένο αντικείμενο, μπορεί να συστήσει χειρουργική θεραπεία, χημειοθεραπεία (συστηματική, δηλαδή με ενδοφλέβια χρήση φαρμάκων που διαχέονται σε όλο το σώμα ή περιοχική, δηλαδή με χορήγηση φαρμάκων με ειδικό σύστημα από την ηπατική αρτηρία που εγχέονται απευθείας μόνο στο ήπαρ σε συνδυασμό ή όχι με εμβολισμό) ή ακτινοβολία και βιολογική θεραπεία (που ενισχύει τον οργανισμό στην καταπολέμηση της νόσου με τις ίδιες τις δυνάμεις του-αυτή λέγεται και ανοσοθεραπεία Γενικώς, ο καρκίνος του ήπατος αντιμετωπίζεται δύσκολα εκτός και εάν ο όγκος είναι σχετικά μικρός και εντοπίζεται στον ένα λοβό του ήπατος αλλά, στις πιο πολλές περιπτώσεις, η διάγνωση της νόσου γίνεται σε προχωρημένο στάδιο, όταν ο καρκίνος είναι ανεγχείρητος. Η χειρουργική θεραπεία, όταν ενδείκνυται, αποτελεί τη μόνη και πιο αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή που μπορεί να προσφέρει και μόνιμη θεραπεία. Η μεταμόσχευση του ήπατος εφαμόζεται με φτωχά αποτελέσματα.Όταν, η χειρουργική θεραπεία, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχει θέση στην αντιμετώπιση της νόσου, εφαρμόζοντας τις άλλες μορφές θεραπείας που είναι παρηγορικού τύπου (όχι θεραπευτικές), ο ασθενής μπορεί να ανακουφιστεί από τα συμπτώματά του και να του προσφερθεί καλύτερη ποιότητα ζωής ή και ακόμη να επιμηκυνθεί ο χρόνος επιβίωσής του.
  5. Πώς μπορεί να βελτιωθεί η πρόγνωση στον καρκίνο του ήπατος;
  6. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, εάν ασθενείς αυξημένου κινδύνου (φορείς ηπατίτιδας Β ή C, κιρρωτικοί οποιασδήποτε αιτιολογίας) ελέγχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα ώστε η νόσος να διαγνωστεί σε σχετικά πρώιμο στάδιο, δοθέντος ότι τότε μπορούν να υποβληθούν σε χειρουργική θεραπεία. Αυτό όμως που θα συμβάλει στη βελτίωση της δημόσιας υγείας και τη μείωση της συχνότητας του καρκίνου του ήπατος είναι ο συστηματικός εμβολιασμός για την πρόληψη της λοίμωξης από ηπατίτιδα Β και, ακόμη, η προφύλαξη από ηπατίτιδα C και η ενημέρωση για τις συνέπειες του αλκοολισμού που οδηγεί σε αλκοολική κίρρωση.
  7. Μέσος όρος επιβίωσης μετά χειρουργική θεραπεία είναι 50 μήνες ενώ χωρίς χειρουργική θεραπεία 10 μήνες.

     ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ

 

               Oι πρωτοπαθείς κακοήθεις όγκοι του ήπατος είναι:

Ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα ( HCC )

Χολαγγειοκαρκίνωμα

Αγγειοσάρκωμα

Ηπατοβλάστωμα

 

Ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα ( HCC )

Αποκαλείται και ηπάτωμα ή HCC . Είναι ο πιο κοινός τύπος του πρωτογενούς καρκίνου του ήπατος .

Αυτός ο τύπος καρκίνου του ήπατος αναπτύσσεται από τα ηπατοκύτταρα. Είναι πιο συχνή σε άτομα που έχουν υποστεί βλάβη ήπατος από κίρρωση . Είναι πολύ πιο πιθανό να αναπτύξουν στους άνδρες παρά στις γυναίκες . Γίνεται επίσης πιο κοινή καθώς οι άνθρωποι γερνούν.

Ινοπεταλιώδες καρκίνωμα

 

Το ινοπεταλιώδες καρκίνωμα είναι ένας σπάνιος υπότυπος του ηπατοκυτταρικού καρκίνου ( ΗΚΚ ) . Η έκφραση «ινο» αναφέρεται σε ινώδη ιστό και πεταλοειδή αναφέρεται στην δίκην πετάλων δομή των κυττάρων.

Το ινοπεταλιώδες καρκίνωμα τείνει να αναπτυχθεί σε νεότερους ανθρώπους που δεν έχουν κίρρωση ή λοίμωξη με ηπατίτιδα Β ή C. Η άλλη κύρια διαφορά είναι ότι τα άτομα με ινοπεταλοειδή καρκινώματα δεν έχουν υψηλά επίπεδα άλφα φετοπρωτεΐνης ( AFP ) στο αίμα τους . Όπως και στο HCC , η χειρουργική επέμβαση είναι η κύρια θεραπεία . Η χειρουργική εκτομή του ινοπεταλιώδους καρκινώματος παρουσιάζει βελτιωμένη επιβίωση σε σχέση με το HCC .

Χολαγγειοκαρκίνωμα

 Το χολαγγειοκαρκίνωμα αναφέρεται στα χοληφόρα . Το ήπαρ παράγει χολή, η οποία βοηθά στην πέψη των λιπών στα τρόφιμα , και ρέει μέσα από σωλήνες που ονομάζονται αγωγοί χολής στη χοληδόχο κύστη . Ο καρκίνος μπορεί να αρχίσει οπουδήποτε κατά μήκος των χοληφόρων οδών . Εάν ο καρκίνος ξεκινά από το τμήμα των αγωγών στο εσωτερικό του ήπατος, λέγεται ενδοηπατικό χολαγγειοκαρκίνωμα . Αν ο καρκίνος ξεκινά από το τμήμα των αγωγών εκτός του ήπατος , αυτό ονομάζεται εξωηπατικό χολαγγειοκαρκίνωμα και αντιμετωπίζεται ως καρκίνος του χοληφόρου πόρου . Είναι πολύ επιθετικό καρκίνωμα διότι συνήθως ανακαλύπτεται σε προχωρημένο στάδιο και παρουσιάζει χαμηλή επιβίωση.

Αγγειοσάρκωμα

 Μπορεί επίσης να ονομασθεί αιμαγγειοσάρκωμα . Πρόκειται για μια εξαιρετικά σπάνια μορφή καρκίνου . Στην Αγγλία , μόνο περίπου 10 περιπτώσεις διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο . Αυτός ο τύπος καρκίνου ξεκινά στα αιμοφόρα αγγεία του ήπατος .Πιο συχνά διαγιγνώσκεται σε άτομα στα 70 – 80 ετών .

Ηπατοβλάστωμα

 Ηπατοβλάστωμα είναι μια πολύ σπάνια μορφή πρωτοπαθούς καρκίνου του ήπατος που επηρεάζει συνήθως τα μικρά παιδιά . Πιο συχνά διαγιγνώσκεται σε παιδιά κάτω των 3. Στην Αγγλία , υπάρχουν λιγότερες από 15 περιπτώσεις ηπατοβλαστώματος που διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο . Συνήθης θεραπεία είναι η χειρουργική παρέμβαση και η χημειοθεραπεία .